(Mk 7, 24-30)

Jezus udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, nie mógł jednak pozostać w ukryciu. Zaraz bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, padła Mu do nóg, a była to poganka, Syrofenicjanka z pochodzenia, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki.
I powiedział do niej Jezus: «Pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».
Ona Mu odparła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach».
On jej rzekł: «Przez wzgląd na te słowa idź; zły duch opuścił twoją córkę». Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku; a zły duch wyszedł.

Żeby błysnąć elokwencją, należy znaleźć odpowiednich rozmówców. Syrofenicjanka za cel upatrzyła sobie Jezusa Chrystusa, wędrownego uzdrowiciela, którego chciała namówić do wyrzucenia z jej córki ducha nieczystego.

W wyniku krótkiego, soczystego dialogu duch nieczysty, jak powiedziano „wyszedł” z jej córeczki. Koniec historii.

Epilog: kobieta, osiągnąwszy cel poszła swoją drogą, a Pan Jezus – wciąż jeszcze pod wrażeniem jej słów – swoją. Ich niezwykła rozmowa natomiast pozostała na stole i czeka na ciebie, wraz z innymi okruszynami Ewangelii, którymi wzgardziło tak wiele Dzieci.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	12 lutego 2026 07:54

4     273    8 zaloguj sie by polubić