(Łk 16, 19-31)

Jezus powiedział do faryzeuszów: «Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień ucztował wystawnie. U bramy jego pałacu leżał żebrak pokryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza. A także psy przychodziły i lizały jego wrzody.
Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz, i został pogrzebany.
Gdy cierpiąc męki w Otchłani, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: „Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i przyślij Łazarza; aby koniec swego palca umoczył w wodzie i ochłodził mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu”.
Lecz Abraham odrzekł: „Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz w podobny sposób – niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A ponadto między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd nie przedostają się do nas”.
Tamten rzekł: „Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich ostrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki”.
Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają. Nie, ojcze Abrahamie – odrzekł tamten – lecz gdyby ktoś z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą”. Odpowiedział mu: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą”».

Mówi się, że człowiek w piekle cierpi tym bardziej, im więcej osób do piekła przywiódł. Konsekwencje zła się potęgują – w sumie jest to logiczne, nie ma się co dziwić. Mówi się również, że bogacz z przypowieści był najstarszym z braci.

Dalej skojarzenia lecą szybko: ów bogacz, jako najstarszy był tym, który dał przykład pozostałym braciom i oni – jeśli zostaną skazani na potępienie – znajdą się w piekle za jego sprawą, pomnażając mu cierpień. Dlatego za nimi się wstawiał. Nie kierował nim odruch serca, lecz strach. Taktycznie planował przyszłość.

Abraham oczywiście znał temat, ale nie zarzucił bogaczowi samolubstwa, czy czegoś w tym rodzaju. W piekle brzmiałoby to cokolwiek dziwnie. Wskazał natomiast na inną rzecz: zmartwychwstanie Pana Jezusa nie jest jednorazowym aktem, oderwanym od rzeczywistości, ani w życiu całej ludzkości, ani w życiu pojedynczego człowieka. Jest Biblia i tradycja Kościoła, święci, męczennicy, prorocy. Są osoby cię otaczające i przyroda, która dobija się do ciebie codziennie. Legiony powszednich zdarzeń, tajemnice różańcowe, bóle głowy, smakołyki i post i śmierć przyjaciela. I tak dalej.

Abraham wykazał więc, że Bóg sypie ci na głowę wiarę całymi garściami, nie oszczędza – tylko brać.

Przypomniał również, że masz młodszych braci, którzy patrzą na ciebie uważnie.

Ale, czy jesteś bogaczem, czy żebrakiem – tego Abraham nie powiedział.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	5 marca 2026 08:35

2     202    5 zaloguj sie by polubić