(J 13, 16-20)

Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie.
Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz potrzeba, aby się wypełniło Pismo: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę”. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem.
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał».

Ten, kto cię posłał, ma do ciebie zaufanie – w przeciwnym wypadku nie posłałby cię. Miej więc i ty zaufanie. Ono buduje mosty nad przepaścią, prostuje drogi, odkrywa ścieżki, usuwa gruz. Jego efekty przerastają oczekiwania człowieka, tak, jak niebo przerasta ptaki, które po nim żeglują. Te zaufanie, wylane na ciebie podczas chrztu świętego to nie jest ryzyko, które może skończyć się haniebnie, ponieważ na szali stawiasz jedynie swój czas, parę chwil z tego czasu. Bóg, miłość nienadaremna oczekuje od ciebie choćby przedświtu wzajemności.

I wtedy, gdy się odważysz, zaczniesz widzieć właściwe proporcje, utrzymujące most biegnący od nieskończoności do ciebie, niewysokiego człowieka. Twoje oczy uchwycą piękną i groźną różnicę pomiędzy Stwórcą a stworzeniem. To raczej nie będzie ukojenie, zaczniesz się bać. Po chwili jednak strach minie, rozproszy się w nikłe wspomnienie, poczujesz na barkach błogosławieństwo i wolę Bożą.

Ona cię najpierw zawróci, a następnie poprowadzi w kształt prawdziwy, słoneczny w pełni.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	30 kwietnia 2026 09:25

5     272    5 zaloguj sie by polubić