(uwaga techniczna: dzisiejszy wpis jest pomylony datami/miejscami z wczorajszym)

(J 10, 22-30)

Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona.
Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: «Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!».
Rzekł do nich Jezus: «Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec.
Moje owce słuchają mojego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».

Nie można Boga szukać i nie znaleźć. Nie da rady. Nie ma takiej możliwości. Gdyby była, przecież powiedziałby o tym. Skoro więc ktoś twierdzi, że od dawna szuka i szuka i nic, to raczej kłamie, zwłaszcza, że z tym szukaniem to przesada, bo wystarczy nasłuchiwać.

No, ale jeśli zdarzy się tak, że ktoś naprawdę szuka i nic, nasłuchuje i nic, to oznacza, że faktycznie daleko zawędrował, aż w końcu nastała zima. A w zimę, wiadomo, wszystko białe i nic nie widać. I tylko robi się coraz zimniej i ciemniej i strach. I drżenie ramion jest zrozumiałe.

W takim przypadku można już tylko stanąć na grani i beczeć w niebo, długo beczeć w niebo. On w końcu cię odnajdzie i dźwignie w górę, za zmierzwioną wełnę twoich grzechów.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	29 kwietnia 2026 07:53

6     323    3 zaloguj sie by polubić