(Łk 1, 46-56)

W owym czasie Maryja rzekła:
«Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim. Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a Jego imię jest święte.
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją. Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich. Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił. Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie. Jak obiecał naszym ojcom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
Maryja pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

 

Maryja używa czasu przeszłego na opisanie wydarzeń, które mają dopiero się spełnić. Zanim jeszcze Jan napisał Apokalipsę, zanim powstał termin „paruzja”, Ona, choć ledwie zaszła w ciążę, mówi już o powtórnym przyjściu Syna, o czasach ostatecznych, o całej eschatologii w taki sposób, jakby to już się wydarzyło. Jakby wspominała to wszystko przy kominku.

Na tym właśnie polega Jej wiara. Jej wiara to absolutnie precyzyjne narzędzie pozwalające w pełni i w prawdzie dostrzec to, co ukryte jest za zasłoną materii i przeczuć. I, co za tym idzie, kochać doskonale, ponieważ tak kochać można tylko wtedy, gdy dotyka się marzenia. I, co za tym idzie, nadzieję wynieść ponad czas, bo czas nie nadaje się opis tego, co Bóg przygotował dla człowieka.

Od dawna jesteś świętym. Po prostu nie zdążyłeś się jeszcze z tym pogodzić.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	22 grudnia 2025 08:22

11     392    7 zaloguj sie by polubić