(J 6, 30-35)

W Kafarnaum lud powiedział do Jezusa: «Jaki więc Ty uczynisz znak, abyśmy go zobaczyli i
Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: „Dał im
do jedzenia chleb z nieba”».
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z
nieba, ale dopiero Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym
jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu».
Rzekli więc do Niego: «Panie, dawaj nam zawsze ten chleb!».
Odpowiedział im Jezus: «Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie
łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie».

Trzeba przyznać, że lud w Kafarnaum był dość roszczeniowy i jednocześnie przekonany o
swoich nadludzkich możliwościach. Ów lud wcale nie pragnął przekazania mu wiary, lecz
znaku. Domagał się go tak, jakby ten mu się bezspornie, niewątpliwie należał. I wtedy, gdy
już oczy znak ujrzą, zaakceptują go, to lud uwierzy sam z siebie, wsparty na swoich
zmysłach – takie było założenie.
Oczywiście, przedmiotowy lud jest w tym wszystkim trochę usprawiedliwiony, bo do znaków
się przyzwyczaił. Cała historia Izraela to przecież ciąg sekwencji: cud – wiara – odstępstwo –
cierpienie – cud i od nowa. Ty jednak już wiesz, że znaki do wiary nie są niezbędne, a sama
wiara jest zsyłana przez Boga i w takim razie trzeba się o nią po prostu modlić. Ale jak to jest
– spyta w tym momencie ktoś dociekliwy z ludu – jak modlić się o wiarę do Boga, skoro się w
Niego nie wierzy?
Skoro wierzysz – módl się za innych, by uwierzyli. Przy okazji możesz pomyśleć, ilu i jak
długo musiało się modlić za ciebie, byś w końcu uwierzył.

	Czarny
	21 kwietnia 2026 11:21