09.02

(Mk 6, 53-56)

Gdy Jezus i uczniowie Jego się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu. Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go rozpoznano. Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych tam, gdzie jak słyszeli, przebywa. I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych miejscach i prosili Go, żeby ci choć frędzli u Jego płaszcza mogli dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.

Są różne stopnie bliskości. Kobieta i mężczyzna potrafią stać się jednym ciałem, niemalże. Kobieta i jej dziecko przez pewien czas są jednym ciałem w rzeczywistości. Dwaj kumple niejednokrotnie pili z jednego gwinta, jednej butelki. I tak dalej. W przypadku ziemskiej wędrówki Pana Jezusa widać, że niektórych On dotykał, inni zaś dotykali Jego, lub Jego płaszcza, lub choćby frędzli Jego płaszcza.

Są też różne stopnie ufności. Kobieta potrafi zaufać mężczyźnie, że – jakby co – będzie pomagał przy pieluchach, babcia ufa wnuczkowi, że nie powie mamie o dodatkowej porcji waty cukrowej, którą od niej wyłudził. I tak dalej. Można też żartobliwie powiedzieć, że w latach trzydziestych pierwszego wieku ufność ludzka objawiała się w bieganiu. Ludzie ufali, że Jezus ich uzdrowi a jednocześnie obawiali się, że gdzieś zniknie, więc na wszelki wypadek biegli do Niego. Najprawdopodobniej biegli całkowicie serio.

Obecnie jest tak, że nie boisz się już, iż Jezus ci ucieknie. Możesz w każdej chwili iść do Niego, spokojnie, wolnym krokiem. Tak się bowiem składa, że On udostępnił się całkowicie. W dodatku nie proponuje ci frędzli z płaszcza, ani płaszcza, ani nawet swego dotyku, lecz żywe ciało i krew. I jeśli ufasz, że to jest On, fizyczny i duchowy, wymierny lecz niewymierny, prawdziwy, cały On, który czeka na ciebie, czeka aż Go przyjmiesz, by zamieszkał w Świętej Trójcy z tobą, w twoim sercu po to, by przemóc twój rozpad, twój błąd – to zastanów się, czy – gdy składasz komuś życzenia – serio dalej twierdzisz, że zdrowie jest najważniejsze?

 

 

10.02

(Mk 7, 1-13)

 
U Jezusa zebrali się faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I gdy wrócą z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych.
Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami?»
Odpowiedział im: «Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: „Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi”. Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji, dokonujecie obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych podobnych rzeczy czynicie».
I mówił do nich: «Sprawnie uchylacie Boże przykazanie, aby swoją tradycję zachować. Mojżesz tak powiedział: „Czcij ojca swego i matkę swoją”, oraz: „Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmierć poniesie”. A wy mówicie: „Jeśli ktoś powie ojcu lub matce: Korban, to znaczy darem złożonym w ofierze jest to, co miało być ode mnie wsparciem dla ciebie” – to już nie pozwalacie mu nic uczynić dla ojca ani dla matki. I znosicie słowo Boże ze względu na waszą tradycję, którą sobie przekazaliście. Wiele też innych tym podobnych rzeczy czynicie».

 

Faryzeusze rozluźniali pięść (czyli otwierali dłoń) podczas obmywania rąk, by woda dotarła do wszystkich fragmentów tej dłoni i w symboliczny sposób obmyła ją w całości. Piękny zwyczaj. Następnie postanowili zabić Jezusa. On zgodził się na to i poszedł na Golgotę.

Rozpostarł ramiona i otworzył się na krzyżu tak, że zanurzył się w śmierci, jak w zimnej wodzie, cały.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	10 lutego 2026 07:54

2     247    5 zaloguj sie by polubić