(Mk 6, 1-6)

Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy zaś nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: «Skąd to u Niego? I co to za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce! Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry?» I powątpiewali o Nim.
A Jezus mówił im: «Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony».
I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.

Jakże trudno jest nie uronić ani słowa z gadaniny paplającej koleżanki z pracy, która po raz siedemdziesiąty siódmy opowiada o tym, że wczoraj wypiła o jedną kawę więcej, bo taki po prostu był dzień szalony. Znasz ją od dawna. Świetnie wiesz, że jest powierzchowna, schematyczna i koszmarnie zwykła. Świetnie wiesz, że nie powie ci nic ważnego! Nigdy!

Warto jednak, byś przypomniał sobie czasem, o czym codziennie, z nieziemskim uporem przypomina ci Wcielone Słowo. Że o drugim człowieku wiesz tylko tyle, ile go kochasz.

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	4 lutego 2026 08:24

5     264    7 zaloguj sie by polubić