(Mt 8, 23-27)

Gdy Jezus wszedł do łodzi, poszli za Nim Jego uczniowie.
A oto zerwała się wielka burza na jeziorze, tak że fale zalewały łódź; On zaś spał. Wtedy przystąpili do Niego i obudzili Go, mówiąc: «Panie, ratuj, giniemy!»
A On im rzekł: «Czemu bojaźliwi jesteście, ludzie małej wiary?» Potem, powstawszy, zgromił wichry i jezioro, i nastała głęboka cisza.
A ludzie pytali zdumieni: «Kimże On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu posłuszne?»

Ta łódź to Kościół, uczniowie to wierni, burza to naciski zewnętrzne. Jak często masz wrażenie, że łódź tonie? Być może co chwila zrywasz się i biegniesz prosić o pomoc, w modlitwie i hymnie? Twoja wiara skłania do przemyśleń a im jest mniejsza, tym głębiej zanurzasz się w różnych rozważaniach dotyczących kondycji Kościoła, kondycji Człowieka…

A burza przecież zerwała się dawno temu i nie o nią tu tak naprawdę chodzi. Chodzi o to, że z jednej strony kiwasz Bogu głową, z drugiej natomiast z niepokojem obserwujesz głębiny. Może się zastanów.

Ile razy jeszcze burza ma zostać uciszona, byś zrozumiał, że całe zło świata to jedynie latający i wyjący gad z kończącą się gwarancją?

---

tagi: ewangelia 

	Czarny
	2 lipca 2024 05:18

4     474    7 zaloguj sie by polubić